“Lie To Me” ანუ “მომატყუე” ანუ “სიცრუის თეორია” – ეს არის სერიალი რომელიც, დაფუძნებულია სიცრუის თეორიაზე, მიმიკების და ჟესტების დახმარებით მის ამოცნობაზე. მინდა გითხრათ რომ საკმაოდ საინტერესო და შემეცნებითი სერიალია და რაც მთავარია თქვენ შეგიძლიათ ამ სერიალის მეშვეობით ისწავლოდ ადამიანის მიმიკის და ჟესტების მიხედვით ამოცნობა, ანუ როდის გატყუებენ, ნერვიულობენ, უხარიათ და ა.შ.

ამ სერიალის ყურების შემდეგ, მეც დამაინტერესა ამ სფერომ და გადავწყვიტე გუგლისთვის მიმემართა, ვნახე ბევრი საინტერესო მასალა, გავეცანი და გადავწყვიტე  ეს თეორია ქართულ ენაზე შემოგთავაზოთ. ამ თეორიაზე ინფორმაცია, რამდენიმე საიტზე ვნახე, ნაწილობრივ შევურევ ფილმიდან მიღებულ ინფორმაციას, აგრეთვე ფსიქოლოგიის კურსებზე ნასწავლ მასალას და ვფიქრობ საერთო ჯამში არცთუ ისე უინტერესო ამბავი გამოვა ალბათ გესმით რომ ეს თეორია საკმაოდ დიდია, იმისთვის რომ ერთ პოსტში დავატიო. ძალიანაც ნუ გამაკრიტიკებთ ცოტა უხეში თარგმანისთვის (ჯერ კიდევ ვსწავლობ) და ბოდიშს ვიხდი რომ ამხელა გამოვიდა

“სხეულის ენა არასდროს იტყუება, მაშინაც კი, როდესაც სხეული სამარეშია.”
ექიმი ლაითმანი – სერიალიდან “სიცრუის თეორია”

როგორც ვიცით დედამიწაზე, ორი ერთმანეთის მზგავსი ადამიანი არარსებობს, ყველანი განსხვავებულები ვართ.  სხვანაერად ვხედავთ, გვესმის, ვფიქრობთ და სხვანაერადაც ვიტყუებით, ამიტომაც არარსებობს სახელმძღვანელო, რომელშიც ჩამოწერილი იქნებოდა, ტყუილის ჟესტების სტანდარტული ნაკრები, რომლითაც შესაძლებელი გახდბოდა ადამიანის ტყულში გამოჭერა, თუმცა ასეთი წიგნიც რომ არსებობდეს, მასაც მოვატყუებდით )) კარგით ახლა გადავიდეთ მთავარზე…

ტყუილი მაშინ არის შესამჩნევი როდესაც ის იწვევს ემოციას (ნერვიულობა, შიში ან სირცხვილი). ზუსტად ეს ემოციები გადმოსცემენ იმ ენას, რომელსაც მიმიკის და ჟესტების ენა ჰქვია. თუმცა სიცრუის დადასტურება უნდა მოხდეს მიმიკის, ჟესტებისა და მეტყველების ერთობლიობაში

ჭეშმარიტება სადღაც მარცხნივაა

ტყუილი მოითხოვს თვითკონტროლსა და დაძაბულობას. დაძაბულობა შეიძლება იყოს ღია ან ფარული, მაგრამ მისი შემჩნევა ძალიან ადვილია თუ დავაკვირდებით ადამიანის სხეულის მარცხენა ნაწილს, ის უფრო ცუდათ კონტროლდება ვიდრე მარჯვენა ნაწილი. ეს აიხსნება იმით რომ, სხეულის მარცხენა და მარჯვენა ნაწილს, ჩვენი ტვინის სხვადასხვა ნახევარსფერო მართავს. 

ტვინის მარცხენა ნახევარსფერო პასუხისმგებელია ჩვენს საუბარზე და გააზრებულ ქმედებებზე, მარჯვენა ნახევარსფერო კი პასუხიმგებელია ჩვენს ემოციებზე და მიმიკებზე. თუმცა როგორც ცნობილია მართვის ეს ხაზები იკვეთება, შესაბამისათ ტვინის მარჯვენა ნახევარსფეროს მუშაობა აისახება, ჩვენი სხეულის მარცხენა ნაწილზე, ტვინის მარცხენა ნახევარსფეროს მუშაობა კი მარჯვენაზე.

ამიტომ ის რაც სხვებს გვინდა ვანახოთ, აისახება ჩვენი სხეულის მარცხენ მხარეს, მაგრამ რასაც სინამდვილეში ვგრძნობთ ის მარჯვენა მხარეს ჩანს .

მაგალითად თუ ადამიანი ცაციაა და საუბრის დროს მარჯვენა ხელით აკეთებს სხვადასხვა სახის ჟესტებს, ეს ნიშნავს რომ პიროვნება რომელიც გველაპარაკება გვატყუებს, მითუმეტეს მაშინ, თუ ის მარცხენა ხელს საერთოდ არ მოიხმარს. სხეულის ნებისმიერი ნაწილის  არაბუნებრივი ქმედება, მიგვანიშნებს იმაზე რომ, ეს ადამიანი რაღაცას გვიმალავს.

“ტვინი ისეა დაკავებული სიცრუის გამოგონებით, რომ სხეული კარგავს სინქრონულობას”
ექიმი ლაითმანი – სერიალიდან “სიცრუის თეორია”

სახე, ისევე როგორც სხეული, ერთდროულად ორ შეტყობინებას გვაწვდის – ის, რაც გვინდა რომ დავანახოთ და ის, რაც გვინდოდა რომ დაგვემალა, ასეთი დისჰარმონია მიგვითითებს წინაღმდეგობაზე, სიმეტრია ხომ ყოველთვის საუბრობს კეთილსინდისიერ ჩანაფიქრებზე.

მაგალითად თუ ადამიანი იღიმის და მისი პირის მარჯვენა კუთხე უფრო ნაკლებად არის ზემოთ აწეული, ვიდრე მარცხენა, ნათელია რომ მოსმენილი ინფორმაცია მას სულაც არ ახარებს ანუ მისი ღიმილი მხოლოდ სიმულაციაა და მეტი არაფერი. ისიც საინტერესოა რომ, ნამდვილი ემოცია სახეზე გამოიხატება თანაბრად, იმ დროს როცა უარყოფითი უფრო შესმჩნევია ადამიანის სხეულის მარჯვენა ნაწილზე.

ტყუილი გძაბავს

სახის ფერის შეცვლა ( სითეთრე, სიწითლე, ლაქები) და მისი პატარა კუნთების მოძრაობა (ქუთუთოები, წამწამები, წარბები) მიანიშნებს იმაზე რომ ადამიანი განიცდის სტრეს, აგრეთვე გვეხმარება სიცრუის დადგენაში.

დაძაბულობა რომელიც გამოხატება ხშირ ხამხამში, თვალების მოჭუტვაში, ან ქუთუთოების მოსრესვაში, ეს არის გაუაზრებელი მისწრაფება იმისკენ რომ, თვალი დახუჭო განვითარებულ მოვლენებზე. სრესვის ჟესტით, ჩვენი ტვინი ცდილობს დაბლოკოს გაჩენილი ეჭვები ან უსიამუვნო შეგრძნებები.

თუ რამდენად კომფორტულად ან არაკომფორტულად გრძნობს თავს მოსაუბრე, ამის გაგებაში დაგვეხმარება მისი თვალის გუგები. თუ თვალის გუგები შევიწროებულია, ეს ნიშნავს რომ ის უკმაყოფილოა და თუ პირიქით გაფართოებულია, მაშინ მოსაუბრე კმაყოფილია. აგრეთვე, თვალის მოძრაობებით ადვილად შეიძლება გავიგოთ, აპირებს თუ არა მოსაუბრე სიმართლის თქმას.

თუ ადამიანი საუბრის დროს თვალებს გარიდებს, ეს კიდევ არ ნიშნავს იმას რომ, ის ცრუობს. ხშირად ბოლომდე მართლები არარიან ადამიანები, რომლებიც პირდაპირ თვალებში გიყურებენ და ცდილობენ ამით ილუზია შეგიქმნან თითქოს გახსნილები არიან.

ტყუილი ცხვირის წვერზე

შეიძლება დაუჯერებლად მოგეჩვენოთ მაგრამ, მატყუარა ადამიანი შეიძლება საკუთარმა ცხვირმა გამოააშკარაოს. როდესაც ადამიანი ცრუობს, ის თავისდაუნებურად იწყებს ცხვირის წვერის მოძრაობას.

იმ ადამიანის რომელიც მოსაუბრისგან სიცრუეს გრძნობს, აუცილებლად უფართოვდება ცხვირის ნესტოები, თითქოს იძახის “სუნი მცემს აქ რაღაც სუფთად არარისო…”.

საერთოდ ცხვირი ძალიან მგრძნობიარეა, როდესაც საქმე ტყუილს ეხება: ის  გეფხანება და ამავდროულად დიდდება (პინოკიოს ეფექტი). მეცნიერებმა დაადგინეს რომ, გააზრებული ტყუილი იწვევს სისხლის წნევის მატებას და ასტიმულირებს “კატეხოლამინის” გამომუშავებას, რომელიც გავლენას ახდენს ცხვირის ლორწოვანზე.

სისხლის წნევის მომატება,  ცხვირის ნერვულ დაობოლოებებზე ახდენს ზეგავლენას და გაწყებინებს ქავილს. ჟესტები ასე თუ ისე, მაინც დაკავშირებულია “სრესვასთან”, მაგალითად თუ ადამიანი თვალებს ისრისავს, ხელით ეხება ცხვირს ან კისერს იფხანს, შეგვიძლია დავასკვნათ რომ ეს ადამიანი გულახდილი არარის.

ხელები

როდესაც მოსაუბრე ხელებს იწყობს ჯიბეებში და მალავს ხელისგულებს, – ეს ჟესტი სიცრუეზე ან არაგულახდილობაზე გმიგვანიშნებს. ის რაღაცას მალავს ან ბოლომდე არ ამბობს. გაიხსენეთ ბავშვები, რომლებიც თუ რამეს აშავებენ, ჯიბეებში ან ზურგსუკან მალავენ ხელებს.

დამალული ხელისგულები შეგვიძლია შევადაროთ დახურულ პირს. გამოცდილი გამყიდვლები ყოველთვის უყურებენ მყდველის ხელისგულებს, როდესაც ისინი უარს ამბობენ რაღაცის შეძენაზე. მათ იციან რომ თუ ადამიანს ნამდვილად სურს, ან არ სურს რამე, ამას ის, გაშლილი ხელისგულებით იტყვის.

თუ ადამიანი ხელს პირზე აიფარებს, ესეიგი ცდილობს თავის შეკავებას, რომ შემთხვევით რამე ზედმეტი არ წამოცდეს. იმის შიშით რომ არ თქვას ის, რისი თქმაც საჭირო არარის, ადამიანი გაუაზრებლად ძაბავს ტუჩებს და იწყებს მის კბენას (კვნეტას). დააკვირდით თქვენს მოსაუბრეს, თუ მისი ქვედა ტუჩი პირისკენ არის შეწეული, ეს მიგვანიშნებს იმაზე რომ, ის არარის დარწმუნებული თავისი სტყვიბის სიმართლეში.

ადამიანები თავისუფლად იტყუებიან პირით, მაგრამ ის სახე მიმიკა, რომელიც მათ ამდროს ააქვთ დაჭერილი, მაინც სიმართლეს ღაღადებენ.
ექიმი ლაიტმანი – სერიალიდან “სიცრუის თეორია”

ადამიანზე მისი ჯდომის მანერაც კი საუბრობს. თუ ის ირჩევს არაბუნებრივ პოზას და ვერ ჯდება კომფორტულად, ეს მიგვანიშნებს იმაზე რომ, ამ ადამიანს იქ არსებული სიტუაცია ან სასაუბრო თემა არმოწონს.

მატყუარა ადამიანები ხშირად მოძრაობენ (ხვანცალებენ), ვერ ჩერდებიან ერთ ადგილას, აჯვარედინებენ ფეხებს და ხელებს, ხშირად უშეშდებათ თვალები სხვადასხვა ნივთებზე. თუმცა, ადამიანები რომლებიც სიმართლეს ამბობენ, იშვიათად იცვლიან პოზას, ყოველთვის დგანან ან ზიან გამართულად ერთ ადგილზე და ისე პასუხობენ დასმულ შეკითხვებს.

გამონათქვამში “სიმართლე გითხრა” არავითარი სიმართლე არარის

ჩვენი საუბარიც არანაკლებ მოქნილია, როგორც ჟესტებისა და მიმიკების ენა. თუ პირდაპირ დასმულ კითხვაზე მიიღებთ არაპირდაპირ პასუხს, რომელსაც თან ახლავს გამონათქვამი “სიმართლე გითხრა…“, მაშინ ყურადღებით მოუსმინეთ მოსაუბრეს. გამართლებული იქნება რომ, ეჭვქვეშ დააყენოთ მისი გულახდილობა, მითუმეტეს თუ ის იყენებს ისეთ ფრაზებს როგორებიცაა:

• უბრალოდ უნდა დამიჯერო…
• დამიჯერეთ, სიმართლეს გეუბნები…
• ხომ მიცნობ, მე ტყუილი არმიყვარს…
• მე  ბოლომდე გულახდილი ვარ შენთან…

“თქვი ერთხელ – დაგიჯერე, გაიმეორე და ეჭვი შემეპარა, მესამეთ თქვი და მივხვდი რომ მატყუბდი”
ამბობდნენ აღმოსავლეთში ბრძენები

” ცრუ ნაამბობში უფრო მეტი პაუზაა, ვიდრე ნამდვილში”, – ასეთი დასკვნა გააკეთა პროფესორმა რობინ ლიკლიმ. ძალიან დეტალურად მოყოლილი ისტორიაც საეჭვოა – ზედმეტი დეტალები მხოლოდ ქმნიან სიმართლის ილუზიას.

სიცრუის გამოააშკარავება შესაძლებელია მაშინაც, როდესაც ადამიანი ლაპარაკის დროს, ან ხმის ტემბრს ცვლის, ან საუბრის რიტმს.

როდესაც ჩვენ ვლაპარაკობთ სიმართლეს, ჟესტებით მხოლოდ ვაძლიერებთ ჩვენს ემოციას. მიმიკა და ჟესტი ყოველთვის ემთხვევა ლაპარაკის ტემპს. ჟესტები რომლებიც არ ჯდება საუბრის ტემპში, მიგვანიშნებს იმაზე რომ, ადამიანი რომელიც საუბრობს, წინააღმდეგობაში მოდის იმასთან, რასაც რეალურად ფიქრობს, ანუ ერთი სიტყვით რომ ვთქვათ, გვატყუებს.

თუ თქვენ ფიქრობთ რომ მოსაუბრე ცრუობს:

• ისეთივე პოზა დაიჭირეთ როგორიც თქვენ მოსაუბრეს უჭირავს, გაიმეორეთ მისი მიმიკები და ჟესტები. ამ “სარკის ეფექტით” თქვენ მოიპოვებთ მის ნდობას, ასე უფრო მეტად გაურთულდება ტყუილის თქმა.
• არ გამოააშკარაოთ მისი ტყუილი და არ დაიწყოთ მისი დადანაშაულება. მოიქეცით ისე თითქოს კარგად ვერ გაიგეთ რა მოჰყვა და სთხოვეთ გაიმეოროს. მიეცით მოსაუბრეს კიდევ ერთი შანსი რომ თქვას სიმართლე.
• უმეტესად დაუსვით პირდაპირი და მოკლე კითხვები. აქტიურად გამოიყენეთ მიმიკები და ჟესტები, რაც მოსაუბრეში საპასუხო რეაქციებს გამოიწვევს.

საინტერესო ფაქტები, იმის შესახებ თუ როგორ ვცრუობთ

კორნელის უნივერსიტეტის კომუნიკაციების ფაკულტეტის პროფესორმა, ჯეფრი ხენკოკმა, ერთი კვირის განმავლობაში კოლეჯის 30 სტუდენტზე დაკვირვებით, გამოიკვლია რომ, ადამიანები ყველაზე ხშირად ტელეფონის საშუალებით იტყუებიან.

ტელოფონით საუბრისას ადამიანები 37% შემთხვევაში იტყუებიან. შემდეგ მოდის პირადი საუბრები (27%), ინტერნეტ და მესენჯერები (21%), ელექტრონული ფოსტა კი (14%), დაწერილზე ადამიანი უფრო დიდ პასუხისმგებლობას გრძნობს, ვიდრე ნათქვამზე.

კონტაკტური ადამიანები უფრო ხშირად იტყუებიან, ვიდრე თავის თავში ჩაკეტილი ადამიანები. ცნობილია რომ ქალები და კაცები ერთნაირი სიხშირით იტყუებიან. ქალები იტყუებიან იმიტომ რომ, მოსაუბრეს თავი უფრო კომფორტულად აგრძნობინოს, კაცები კი იტყუებიან, რათა საკუთარი თავი, უფრო კარგად წარმოაჩინონ.

მეცნიერებმა დაადგინეს რომ, ადამიანები ტყუილის თქმას მაშინ იწყებენ, როდესაც მათი აზროვნება გარკვეულ განვითარების დონეს აღწევს, საორიენტაციოთ ეს ხდება 3-4 წლის ასაკში.

ჩემი რჩევა იქნება თუ ჯერ კიდევ ნაანხი არგაქვთ, უყუროთ სერიალს Lie To Me და ფილმს The Invention of Lying ბევრ საინტერესო და სახალისო ამბავს გადააწყდებით

გთავაზობთ რამდენიმე ჩემს ფავორიტ რეკლამას, რომელიც ვნახე ამ ორი კვირის მანძილზე ტელევიზიაში, გადაცემის (პილოტი) კეთების დროს გადავწყვიტე თქვენც გაგიზიაროთ იმედია მოგეწონებათ გაგრძელება იქნება….

San Francisco Jazz Festival

Santec – security cameras

Monster.com “Doubletake” – Official Super Bowl Ad

Sony Bravia Paint Ad

Intel – Our Jokes Aren’t Like Your Jokes…

Dannon commercial video in Georgia 1977 (ამ ვიდეოსთვის მადლობა გოგა მაისურაძეს)

პ.ს. ხვალ 12 ივნისს, 23:00-ზე პირველი არხის ეთერში უყურეთ გადაცემა პილოტს! გუნდი მარTV-ი შემოგთავაზებთ განსხვავებულ “დილას”, განსხვავებული სიუჟეტებით და რუბრიკებით!

ამ დღეებში წავაწყდი/მანახეს ძალიან საინტერესო მოკლემეტრაჟიანი ფილმები, რომელებიც თავისი დახვეწილი შავი იუმორით გამოირჩევა და ნამდვილად ტოვებს თითოეულ მაყურებელს შთაბეჭდილების ქვეშ. გადავწყვიტე რამდენიმე მათგანი ახლა ამ პოსტში შემოგთავაზოთ და თქვენც გაგაიზიაროთ. ზოგმა შეიძლება ისე იცინოს რომ ტირილისგან ვერ განასხვაოს ან პირიქით მაგრამ ფაქტია რომ გენიალურია!

1. Tune For Two (რეჟისორი Alfa Primo) თამამად შემიძლია ვთქვა რომ, ეს არის ერთ-ერთი გენიალური მოკლემეტრაჟიანი ფილმი! 2011 წლის ერთ-ერთი “ბესტ”! თითქმის 3 წუთში ჩანს მთელი ის ისტორია რომელიც სხვა ფილმებში საათობით იწელება ხოლმე, ყოველ ყურებაზე ახალი დეტალის აღმოჩენა შეგიძლია და ესეც კიდევ ერთი ძლიერი მხარეა ამ ფილმის! ფილმისთვის ძალიან კარგადაა მსახიობებია შერჩეული და შესანიშნავად თამაშობენ! იმდენად საინტერესო სახის მიმიკები აქვთ რომ მარტო ამისთვის ღირს ფილმი! მოკლედ გენიალური!

2. Spider (რეჟისორი Nash Edgerton) ესეც ძალიან საინტერესო მოკლემეტრაჟიანი, შავი იუმორით გაჯერებული ფილმია. მართალია წინასთან შედარებით ეს 9 წუთიანია მაგრამ ფინალი იმდენად “შავი” აქვს ღირს ყურებად! ფილმი 6 წუთის განმავლობაში სულ სხვა მიმართულებით წაგიყვანს, თუმცა დასასრული იმდენად შავია და განსხვავებული ამ 6 წუთისგან რომ, მოულოდნელობის ეფექტი მთლიანად გითრევს და გაოცებს  მოკლედ უყურეთ…

3. LUCKY (რეჟისორი Nash Edgerton) ესეც ერთი შავი იუმორი, ბოლოს ამ კაცის სახეს დააკვირდით, ბოლოს როგორ ამოისუნთქებს… და ამდროს….

მოკლედ ეს ის სამეულია რომელიც ამ ბოლო დროს ვნახე და მომეწონა, პირველი ორი განსაკუთრებით! თუ თქვენც იცით მზგავსი ვიდეოები დამიტოვეთ კომენტარში და მერე პოსტში ჩავამატებ

ალბათ  ყველას თავის დროზე უჩნდება მოთხოვნილება ჰქონდეს საკუთარი ფული, შესაბამისად უნდა რომ ჰქონდეს სამუშაო და იყოს წარმატებული ადამიანი, თუმცა წარმატების ფორუმლა ყველა ადმიანისთვის ინდივიუალურია და ამას ვერავინ გასწვალით და ვერც ვერსად წაიკითხავთ.

ხშირად შეხვდებით ისეთ ადამიანს რომელიც თავის პროფესიით არ მუშაობს, უფრო მეტიც, ეს სამუშაო მისი ხასიათთანაც კი არარის ახლოს, თუმცა ის ამ საქმეს მაინც აკეთებს. რისი ბრალია ეს? გაუნათლებლობის? უიღბლობის? სიზარმაცის თუ უბრალოდ ინტერესის? ნებისმიერი ამ მიზეზთაგანი შეიძლება იყოს, ერთი-მეორეს არ გამორიცხავს, თუმცა ყველა ადამიანს უნდა რომ იმ პროფესიით იმუშაოს რომელსაც მთელი 4 ან 5 წლის მანძილზე სწავლობდა და რომლისთვისაც ასე ემზადებოდა, მაგრამ ხანდახან, ცხოვრების ბორბალი უკუღმა იწყებს ტრიალს და შეიძლება სხვა ადგილას ამოვყოთ თავი, თუმცა არარის გამორიცხული ეს ადგილიც მოგვეწონოს  და დავრჩეთ კიდეც

კარიგი, ვთქვათ ხარ განათლებული, ნიჭიერი ახლაგაზრდა, საკმაოდ იღბლიანი, თუმცა სამსახურის ნახვა მაინც გიჭიირს. ხედავ რომ გასაუბრების შემდეგ აღარ გირეკავენ და ამის გამო იკარგება ეს შენი ნიჭი და განათლება. უნდა ითქვას რომ დღევანდელი გასაუბრების მეთოდები გაცილებით სხვაგვარია ვიდრე 5 ან 10 წლის წინ იყო. ა

ხლა სხვაგვარი მეთოდით ხდება ახალი კადრების აყვანა, უფრო მეტ ყურადღებას უთმობენ ფსიქოლოგიური სტილის გასაუბრებებს, ხანდახნ გისვამენ გაურკვეველ კითხვებს და სანამ უპასუხებთ თვალებში გაშტერდებიან, ესეც ერთგვარი ტესტია, რომელიც ხშირ შემთხვევაში, თქვენ ხელს გიშლით პასუხის მოფიქრებაში. კარგია როდესაც ხასიათით მშვიდი და გაწონასწორებული პიროვნება ხართ, უფრო უკეთესია თუ მზგავსი გასაუბრების დროს ნერვიულობა არ გემჩნევათ გარედან და ის ხელს არ გიშლით აზროვნებაში, რაც აუცილებელია გასაუბრების დროს,

მერწმუნეთ თითოეული დეტალი, რომელიც, რაიმე გზით აისახება თქვენზე გარედან, იქნება ეს ხელის მუდმივი მოძრაობა ან მოუსვენრობა, მას კადრების განყოფილების მენეჯერი აუცილებლად შეამჩნევს და გაითვალისწინებს მომავალში. ასე რომ მაქსიმალურად მოუწოდეთ საკუთარ თავს სიმშვიდისკენ.

ახლა  კი შემოგთავაზებთ რამდენიმე  რჩევას კომპეტენტური ფსიქოლოგების მიერ შედგენილს, აგრეთვე რამდენიმეს პირადი გამოცდილებიდან თავად დაუვუმატებ

1. სამზადისი

აუცილებელია სანამდე მიხვალთ ამა თუ იმ კომპანიაში გასაუბრებაზე,  წინასწარ გქონდეთ მოძიებული ინფრომაცია ამ კომპანიაზე, რადგან თუ მოულოდნელად გკითხავენ მათი კომპანიის შესახებ რამეს, თქვენ არ დაიბნეთ და თავდაჯერებულმა უპასუხოდ! აგრეთვე გაითვალისწინეთ რომ თავდაჯერებულობა აუცილებელი დეტალია, რომელსაც დიდ ყურადღებას აქცევენ გასაუბრების დროს.

2. გარეგნობა

აგრეთვე საკმაოდ მნიშვნელოვან როლს თამაშობს თქვენი ცაცმულობა ანუ როგორ ფორმაში მიდიხართ გასაუბრებაზე. ეცადეთ კომპანიის საქმიანობის შესაფერისათ განსაზღვროტ თქვენი ჩაცმულობდა და ყველა კომპანიაში ერთიდაიგივე სტილის ჩაცმულობით ნუ მიხვალთ.

3. პირველი შეხვედრა და “Body Language”

არსებობს სამი მთავარი წესი, რომელიც აუცილებელია იცოდეთ, როდესაც მოხვდებით გასაუბრებისთვის განკუთვნილ ოთხაში კადრების მენეჯერთან:

• როდესაც წარუდგენთ საკუთარ თავს, გარკვევით წარმოთქვით თქვენი სახელი და გვარი
• ეცადეთ თვალები არ მოარიდოთ როდესაც კადრების მენეჯერი თავად შემოგხედავთ თვალებში
• ძლიერად ჩამოართვით ხელი და აუცილებლად შეამოწმედ მანამდე ოფლიანი ხომ არ გაქვთ ხელის გული, მაინც ყოველი შემთხვევისთვის იქონიეთ ხელსახოცი და სანამდე ხელს ჩამოართმევტ ჯერ გაიწმინდეთ ხელები და შემდეგ ჩამოართვით

4. ჩვეული შეკითხვები

გასაუბრებაზე ყოველთვის ყველა კანდიდატისთვის არსებობს სტანდარტული შეკითხვები რომელიც სხვადასხვა ფორმულირებით მაგრამ აუცილებლად გაიჟღერებს ხოლმე. ეს შეკიტხვები ასე გამოიყურება:

• ამ თანამდებობაზე მუშაობის რამდენხნიანი გამოცდილება გაქვთ?
• რატომ უნდა აგიყვანოთ ჩვენ ამ თანამდებობაზე კონკრეტულად თქვენ?
• სად ხედავთ საკუთარ თავს 5 წლის შემდეგ?
• დაასახელეთთუნდაც ერთი თქვენი სისუსტე
• რატომ გინდათ ჩვენთან მუშაობა?
• რამ მოგიყვანათ ჩვენ კომპანიაში?

ეცადეთ ყველა ამ კითხვას უპასუხოთ თავდაჯერებულად და რაც მთავარია არ იჩქაროთ, ჯერ კარაგდ დაფიქრდით და შემდეგ უპასუხეთ! აგრეთვე ნურასოდეს წარმოიდგენთ რომ ყველაფერმა კარგად ჩაიარა და ეს ადგილი უკვე თქვენია, რადგან შეიძლება ამაში გამოგიჭირონ, თუნდაც სპეციალურად გაგრძნობინონ რომ თქვენ უკვე ერთი ნაბიჯით წინ ხართ სხვა კანდიდატებთან შედარებით, სინამდვილეში კი ასე არ იყოს, ამიტომ ბოლო წუთამდე თავი გეჭიროთ როგორც კანდიდატს

ადრე მეგობართან შემთხვევით ვნახე ერთ საინტერესო წიგნს, სახელი არ მახსოვს მაგრამ პატარა მონაკვეთი ამოვიწერე ფურცელზე რომელსაც აქ გადმოვიტან ახლა და დარწმუნებული ვარ ბევრ თქვენთაგანს გამოადგება. ეს არის ის კითხვები რომელსაც გასაუბრების დროს კადრების განყოფილების მენეჯერი დაგისვამთ და ეს წიგნი როგორც მახსოვს მათთვის არის განკუთვნილი, რადგან პასუხების დროს ამოიკითხონ ამა თუ იმ პიროვნებაში ის თვისებები რომელიც მათ სჭირდებათ. ასე რომ ეს კითხვები და მისი ახსნებიც თქვენთვის, როგორც პოტენციური კანდიდატისთვის კარგი რჩევები ქინება…

1. მიამბეთ ცოტა რამ თქვენს შესახებ.

პასუხის დროს ყურადღება მიაქციეთ თუ რაზე აკეთებს კანდიდატი აქცენტს. იწყებს მოყოლას ტავისი ბიოგრაფიის თუ პირადიპრ იწყებს “კოზირების” ჩვენებას და ამბობს თუ რატომ უნდა იყოს კონკრეტულად ის ამ თანამდებობაზე. მისი საუბრიდან აქცენტები გააკეთეთ მთავარზე, ანუ საუბრობს თავის გამოცდილებაზე, პასუხისმგებლობაზე, ინტერესებზე, შრომისუნარიანობაზე და წესრიგზე თუ მოყავს თემისგან შორსმდგარი მაგალითები, პასუხები მოკლე და ზოგადი აქვს, თავდაჯერებულად გპასუხობთ თუ გაფანტულია და ა.შ.

2. როგორ უყურებთ ცხოვრებას: რა სირთულეებს ხედავთ მასში და როგორ უმკლავდებით მათ?

ზოგიერთი იწყებს საუბარს რომ  ეს ცხოვრება ძალიან რთულია და შეუძლებელია თვითრეალიზება, უამრავი პრობლემაა რომლის გადაჭრა ყოველთვის შეუძლებელია, ამბობენ რომ ხალხი ძალიან ბოროტია და რომ ამ ცხოვრებაში ბედნიერბა და სიხარული ძალიან ცოტაა, ყველაფერს ბედი უნდა და ა.შ. ესეიგი თქვენს წინაშიეა არასტაბილური და არამიზანდასახული ადამაინი, რომელიც გამოირჩევა თავისი პესიმისტური დამოკიდებულობით (ანუ ლუზერი). ზოგიერთი ადამიანი კი ცხოვრებას დადებითად უყურებს: ამბობს რომ ცხოვრება პრობლემების გარეშე არარსებობს და ყველა პრობლემის გადაჭრა შესაძლებელია თუ მოინდომებ, იძახის რომ ადამიანის ბედი და კარიერა მისივე ხელშია, ანუ ეს ადაამიანები არიან რეალისტები. ასეთია ადამიანიები ძალიან აქტიურები და შრომისუნარიანობით გამოირჩევიან, აქვთ მიზანი და ისწრაფიან მისკენ.

3. რამ მოგხიბლათ რომ გადაწყვიტეთ ჩვენთან მოცემულ თანამდებობაზე მუშაობის დაწყება?

ცუდია თუ ამ კითხვაზე კანდიდატი გპასუხობთ, რომ მას აინტერესებს კარიერული წინსვლა, ის რომ სოლიდური კომპანია და საინტერესო სამუშაოა… აუცილებელია რომ მან გიპასუხოთ უფრო კონკრეტულად და ამომწურავად  მაგ.: უნადა რომ თავის შესაძლებლობები გამიყენოს იქ სადაც ეს მოიტანს უფრო მეტ სარგებელს და იქნება დაფასებული როგორც საჭიროა, აგრეთვე სურვილი აქვს კარგ და გამოცდილ გუნდში მუშაობის.

გავაგრძელებ შემდეგ პოსტში თუ დაინტერესდით….

თავიდან სანამ წერას დავიწყებდე ამ თემაზე გეტყვით რომ, რასაც აქ წაიკითხავთ არის ნაწილობრივ ჩემი სუბიექტური აზრი, ნაწილობრივ კი იმ ლექციის შედეგი რომელსაც დავესწარი ადრე და რაც გამახსენდება დავწერ. მართალია დღეს უფრო აქტუალურია ჩვენი საზოგადოების განათლების საკითხი იმედის სიუჟეტს ვგულლისხმობ, მაგრამ დიდიხანია ეს პოსტი უნდა გამომექვეყნებინა და დღეს გადავწყვიტე მექნა ეს.

საინტერესოა ადრე, აი ჩვენი ბებიები და ბაბუები რომ ჩვენხელები იყვნენ, როგორ კავდებოდნენ სექსით, მაშინ ხომ ეს აქტი ფაქტობრივად მოვლენად ითვლებოდა. ჩემი აზრით მაშინ სექსი მხოლოდ ბავშვის ჩასახვის მიზნით ხდებოდა და ისიც მხოლოდ ცოლ-ქმარს შორის. კარგით ძველ თაობას შევეშვები, იმიტომ რომ მე ის თაობა ნამდვილად არვარ და არცერთი ბებია ან ბაბუა არ დაგიჯდება და ამაზე კონკრეტულად არ დაგიწყებს საუბარს, ამიტომც ამაზე, მეტი ინფორმაცია, მემგონი უმეტესობა ჩემხელა ადამიანს არ მოეპოვება.

ჩემი აზრით დღეს ზოგადად სექსის კულტურა ძალიან ცუდათ არის გაგებული, ბევრს ავიწყდება რომ ეს ერთგვარი ხელოვნებაა, ემოციების სხვაგვარათ გამოხატვის საშუალება, რომელიც ფანტაზიას მოკლებული სულაც არუნდა იყოს, არამედ პირიქით… ეს აქტი უხეშად რომ ვთქვათ მარტო “გადაიკუზეთი” არ უნდა შემოიფარგლებოდეს. სამწუხაროა მაგრამ დღევანდელ რეალობაში ბევრი ისეა სექს დახარბებული რომ, როდესაც ამის შანსი ეძლევათ გარდა წინ და უკან , ზევით და ქვევით, მოძრაობებისა აღარაფერი ახსოვთ, ბოლოს კი კმაყოფილი სახით აუცილებლად უნდა ისაუბრონ მეგობრებში ამ ღამეზე და ის არც კი აღელვებთ თუ რამდენად ნასიამოვნები დატოვეს პარტნიორი, რომელთანაც იწვნენ. ხშირად ამ დროს ჩვენში ეგოიზმი იღვიძებს და მთავარი ხდება თუ მე როგორ ვისიამოვნე და როგორ დავიკმაყოფილე ჩემი ცხოველური ინსტიქტები!

არა და არა! ძალიან მნიშვნელოვანია ის ფაქტორიც თუ რამდენად ესიამოვნა ქალს ეს აქტი ან განიცადა თუ არა ორგაზმი… ეს ძალიან მნიშვნელოვანია, თუ გვინდა რომ სექსი იყოს იდეალური და სიამოვნების ეს პიკი გაგრძელდეს დიდხანს და კარგად, როგორც ერთი მხარისთვის ისე მეორესთვის. ამიტომ საჭიროა სანამ უშუალოდ გადავალთ კონტაქტზე მანამდე ქალი “შევამზადოთ”, რადგან როგორც ცნობილია ქალი გაცილებით გვიან განიცდის ორგაზმს, ვიდრე მამაკაცი. საშუალოდ ეს მაჩვენებელი 15-ი წუთით განისაზღვრება, გააჩნია ქალის ტემპერამენტს, ფაქტობრივათ ეს ინდივიდუალურია, თუმცა კიდევ ერთხელ ვიმეორებ რომ საშუალოდ ეს მაჩვენებელი ასე გამოიყურება. ეს ინფორმაცია ადრე ინტერნეტშიც წავიკითხე და ძალიან სწორიც აღმოჩნდა.

მოკლედ ჩემი აზრით სექსის დროს აუცილებელია ერთდროულად  იფიქროთ ქალისა და საკუთარი თავის სიამოვნებაზე, ამიტომ სანამდე უშუალოდ გადახვალთ სექსუალურ აქტზე, მანამდე უნდა იზრუნოთ ქალის “შემზადებაზე”, რადგან ბოლოს ორგაზმი ორივე მხარემ განიცადოს! ამიტომაც საჭიროა ვიცოდეთ ქალის ეროგენული წერტილები, რომლიც არც თუ ისე ბევრია: ერთ-ერთი პირველი გახლავთ “ყელის მიდაომები”, რომლის კოცნის დროს ზოგიერთი ქალი უკვე აღიგზნება. “ძუძუსთავები” ქალების უმეტესობისთვის ერთ-ერთი მგძნობიარე ადგილია, ამიტომ მისი კოცნით, ან რბილად კბენით, ან სულაც მოფერებით, შეძლება ქალს გაუმძაფრდეს სექსუალური აქტის სურვილი, ამას შეატყობთ თუ ქალს ძუძუსთავები გაუმაგრდება, რის შემდეგაც იწყებს უფრო აქტიურად სუნთქვას. შემდეგი ეროგენული წერტილი გახლავთ “კლიტორი”, რომელიც ითვლება რომ ყველაზე მგრძნობიარე ადგილია ქალისთვის, ანატომიის კუთხით ამ ადგილში ნერვული დაბოლოებების გარდ, სხვა ვერაფერი ვერ აღმოაჩინეს, თუმცა მასთან შეხების დროს ქალი იღებს დიდ სიამოვნებას. ბოლოს კი “წერტილი G”, ითვლება რომ ის განლაგებულია ქალის საშოს წინა კედელთან,  ანუ ზედაპირიდან ნეკა თითის სიღრმეზე. ამ ეროგენული ადგილის სტიმულირების შედეგათ, ქალი იღებს თავბრუდამხვევ სიამოვნებას. აქვე უნდა ითქვას რომ მეცნიერულ თვალსაზრისით დღემდე, ბოლომდე დამტკიცებული არარის ამ ადგილის არსებობა, თუმცა არც არავინ უარყოფბს! აგრეთვე არის კიდევ რამდენიმე სახის ეროგენული ზონები მაგ.: მუხლები, მუცლის არე, თეძოები და ა.შ. კიდევ ერთხელ ხაზი მინდა გავუსვა რომ, ეს ეროგენული ადგილები ყველა ქალისთვის ინდივიდუალურია, ანუ ზოგს ყელზე კოცნა აღაგზნებს, ზოგს კი ძუძუსთავებზე და ა.შ.

კარგი იქნება თუ ამის შესახებ უფრო მეტ ინფორმაციას მოიძიებთ გუგლში ან მიღებთ პრაკტიქულ გამოცდილებას თქვენ საყვარელ ადამიანთან ურთიერთობისას. ეს ჩემი მეგობრული რჩევა იქნება. ახლა კი შემოგთავაზებთ რამდენიმე საინტერესო რჩევას რომელზეც ვისაუბრე ადრე ერთ-ერთ ლექციაზე, ფსიქოლოგთან და სექსოპათოლოგთან ერთად, სხვათაშორის ძაიან საინტერესო ლექცია იყო.

1. ქალი უფრო ნაკლებად არის მზად სექსისთვის ვიდრე კაცი
2. ქალების თითქმის 50%-ს არ შეუძლიათ სექსიზგან სრული სიამოვნების მიღება
3. ქალი თავის სექსუალურ პიკს 40 წლის ასაკში აღწევს
4. შესავალმა (იგულისხმება მოფერება, კოცნა და ა.შ.) სექსამდე შეიძლება უფრო მეტი სიამოვნება მიანიჭოს ქალს ვიდრე თავად სექსმა
5. ქალები უფრო გვიან და ძნელად იღგზნებიან ვიდრე მამაკაცები
6. კლიტორი იგივე პატარა პენისია
7. არასოდეს არ უნდა უთხრათ პარტნიორ სექსის დროს რაგინდათ ან როგორ
8. იმისათვის რომ ქალი აღაგზნო, საშუალოდ 15 წუთია საჭირო

სულ ესაა რაც გამახსენდა იმ ლექციიდან და რაც მე მინდოდა მეთქვა მოკლედ ამ თემის შესახებ. გისურვებთ რომ სექსთ დაკავდეთ არამარტო იმიტომ რომ სიას კიდევ ერთი ადამიანი შეემატოს, არამედ იმიტომ რომ მიიღოთ ნამდვილი სიამოვნება, როგორც თქვენ, ისე თქვენმა პარტნიორმა. რაც მთავარია ნუ იჩქარებთ და ყველაფერი ნელ-ნელა გააკეთეთ, რადგან გაიხანგრძლივოთ სიამოვნება.

პ.ს. გთხოვთ საშინელი და შეურაწმყოფელი კომენტარებისგან შეიკავოთ თავი, ეს კრიტიკისთვის არ დამიწერია!

ხანდახან მარტივ სიტყვებში რამხელა ემოცია შეიძლება იდოს…  იმ დღეს სამარშუტო ტაქსში შევესწარი დედა-შვილის ერთი შეხედვით ტრადიცულ და მარტივ დიალოგს. დედა შვილის რვეულს ნახულობდა, რომელშიც შესრულებული დავალება ეწერა, რომელიც მასწავლებელს ანახა და  10-იანიც მიიღო. ჩემი გადმოსახედიდან თითქოს ეს ჩვეულებრივი დიალოგი იყო მაგრამ, დედის სიტყვები რომელიც მან შვილს უთხრა, ერთ-ორად ემოციურად ჩამესმა.

დედა: კარგი ბიჭიხარ, შენი იმედი მაქვს ამ ცხოვრებაში , ძალიან გამახარე…

ნუთუ ეს შუადღეს ნამღერი/ნათქვამი “იავნანა” არარის? რომელმაც ბავშვს სახეზე ღიმილი დაუტოვა, თვალები კი ღამის ლამპიონებივით აუნთო… ამ დიალოგში მნიშვნოლოვანი როლი შინაგანმა ემოციამ ითამაშა, იმიტომ რომ დედის სახეზე სიტყვების შესაბამისი მიმიკა ნამდვილად არ აისახებოდა, თუმცა შვილზე ამ სიტყვებმა იმ წამს (დარწმუნებული ვარ მომავალშიც) დიდი გავლენა იქონა და როგორც უკვე ვთქვი სახეზეც დაეტყო. რათქმაუნდა რომ დედასა და შვილს შორის არსებობს ის უხილავი ძაფი, რომლითაც ისინი კონტაქტობენ, გარდა ჩვეულებრივი საქონტაქტო ენისა, ეს იმ ძაფს  ჰგავს, რომელიც მათ მშობიარობამდე  მუცელში აკავშირებთ, რომელსაც ექიმებმა მშობიარობის დროს ჭრიან, მაგრამ ამ უხილავ ძაფს ვერცერთი ექიმი ვერ გაწყვეტს, ის სამუდამოთ რჩება მშობელსა და ბავშვს შორის.

უხილავი ძაფი ვახსენე და კარგმა აზრმა გამიელვა თავში. წარმოიდგინეთ რამდენი უხილავი ტალღაა (სიხშირე) არსებობს თუნდაც მარტო საქართველოში: სატელევიზო ტალღები, მობილური ტალღები, სხვადასხვა სახის გადამცემების ტალღები, რადიო ტალღები და ა.შ. რათქმაუნდა ამ ტალღებს ჩვენ ვერ ვხედავთ, მაგრამ ვიცით მისი არსებობის შესახებ და სპეციალური მოწყობილობით დღეს უკვე შეიძლება მათი დანახვა… წარმოიდგინეთ იგივე სიტუაცია უხილავი ძაფებით, ანუ რამდენი უხილავი ძაფია გაბმული ორ ან მეტ ადამიანს შორის, რომლებსაც ვერ დაინახავ მაგრამ შეიძლება შეიგრძნო. ისე საინტერესო სანახავი იქნება ეს უხილავი ძაფების სამყარო, ალბათ ყოველ ნაბიჯზე იქნებოდა და ამის გამო ხშირად გავიხლართებოდით.

ვისაც ფანტაზია ხელს უწყობს ადვილად შეძლებს ამის წარმოდგენას მე უკვე ფილმიც წარმოვიდგინე ფანტასტიკის ჟანრში გადაწყვეტილი. საინტერესო იქნება ამ ძაფების გაწყვეტის ან პირიქით გაბმის ნახვა, აგრეთვე საინტერესო სანახავი იქნებოდა თუ როგორ დადიან ადამიანები ძაფებით და როგორ ეძებენ სხვა მარტოხელა ადამიანებს, რომ ეს ძაფები შეკრან სამუდამოთ ან დროებით. წარმოვიდგინე ერთი მთავარი გმირი რომელიც რეალური სამყაროდან ინაცვლებს ამ სამყაროში და ხედავს ამ ყველაფერს მაგრამ ვერ ხვდება სად მოხვდა, ან რა ძაფებია, ან თავად რატომ არააქვს ეს ძაფი და რატო განსხვავდება დანარჩენებისგან, სინამდვილეში კი ამ ადამიანს სიყვარულის არ სჯერა და მთელი ფილმის განმავლობაში ის ხან ამ საოცარ სამყაროშია, ხან ჩვენს რეალურ სამყაროში  სადაც ადამიანები ჩვეულებრივად გამოიყურებიან და არავითარი ძაფები არ ჩანს. ამ გაურკვევლობაში მისი შინაგანი სამყარო ეძებს ძაფს ანუ სიყვარულს.

ბოლოს იგი ნახულობს ადამიანს რომელიც უყვარდება, მაგრამ ამ ადამიანს, ჩვენი გმირი მხოლოდ “ძაფების სამყაროში” ხვდება,  რეალურ სამყაროში კი კვლავინდებურად კარგავს, თუმცა როგორც ის აღმოაჩენს ახლა უკვე მასაც გაუჩნდა ეს უხილავი ძაფი და ცდილობს ამ ძაფის გაბმას, ამ გოგოსთან, თუმცა მას ხვდება რიგი წინააღმდეგობები და ის ბრძოლობს… ბოლოს რათქმაუნდა ყველაფერი ჰეფი ენდით მთავრდება… მოკლედ ალბათ ამ სცენარის გაშლა უკეთ შეიძლება. მე ვფიქრობ რომ ადამიანს ორი სალაპარაკო ენა აქვს, ერთი ტრადიციული და ერთი უხილავი, რომლსაც სიტყვები არჭირდება და რომელიც შიგნიდან მოდის. მზგავს ენას იყენებენ ცხოველები , რომლებიც არ საუბრობენ სიტყვებით, არამედ ერთმანეთის ზუსტად ამ ძაფების საშუალებით ესაუბრებიან ამით კიდევ ერთხელ მტკიცდება ის რომ ადამიანში ცხოველური არის რაღაც გარდა სექსისა : )))

ამას რაზეც მე ვსაუბრობდი შეიძლება ინსტიქტიც ვუწოდოთ, თუმცა ინსტიქტი შეიძლება გაუცნობიერებელი ქმედებაც იყოს, მაგრამ როდესაც საქმე ნებისმიერი სახის სერიოზულ ურთიერთობას ეხება, აქ ცნობიერება ყოველთვის ჩართულია პარალელურად ინსტიქტებისა და ერთობლივად ხდება ქმედება

მოკლედ საიდან დავიწყე და სად წავედი… ფანტაზიას რავუთხარი მე და წერის სურვილს არვიცი ვისთვის საინტერესოა და ვისთვის არა მე კი ხელები მოვიფხანე

პ.ს. ასე რომ სათანადოთ დააფასეთ თქვენთვის ახლობელი ადამიანის ნებისმიერი სიტყვა და ეცადეთ ყურადღებით მოუსმინოთ ხოლმე, შეიძლება ვერ ხედავთ ძაფებს მაგრამ დამიჯერეთ ის ყველგან და ყველა ადამიანს აქვ და ყურადღებით თუ არ იქნებით შეიძლება ამ ძაფებში ცუდათ გაიხლართოდ : )

ეს დღე კარგად მახსოვს, 13 თებერვალი, როდესაც მე მას ვუთხარი რომ მიყვარდა, მაგრამ იმის ნაცვლად რომ მასაც იგივე ეთქვა, უბრალოდ დუმილი და ჩახუტება არჩია… თითქოს გამიხარდა, თითქოს მეწყინა… მაშინ ვერ გავერკვიე ჩემს გრძნობებში და ამიტომ მეც დუმილი და ჩახუტება ვარჩიე. დამშვიდობებისას ვუთხარი რომ 14 თებერვლისთვის გეგმები მქონდა და მინდოდა მენახა, შევახსენე სადაც უნდა მოსულიყო და რა დროსაც… დამთანხმდა და მეც გახარებული წამოვედი სახლში. გზაში მის პასუხზე ვფიქრობდი, ძალიან მიკვირდა, თუმცა ვცდილობდი რომ ამ პასუხისთვის დიდი მნიშვნელობა არ მიმენიჭებინა, მაგრამ ძნელი იყო რეალობისთვის თვალის არიდება. ამ ფიქრებში გართული ვიყავი რომ მობილურის ზარმა გამომაფხიზლა, არც დამიხედავს ნომრისთვის, მაშინვე ვუპასუხე, პირველი რაც გავიგე ეს მისი სიტყვები იყო, მეც ძალიან მიყვარხარო… ნუთუ ჩემი დრო მოვიდა და საათი გაჩერდა? ახლა უკვე რეალობა ტკბილი იყო და ოცნებაც აღარ მჭირდებოდა… ეს ის გრძნობაა იყო რომელიც ერთხელ მოდის და სამუდამოთ რჩება, ბევრი ეძებს მას, თუმცა ამაოდ, ის თავად მოგძებნით როცა საჭირო იქნება.

ყველა ადამიანის ცხოვრებაში ჟღერს ფრაზა „მე შენ მიყვარხარ“, მაგრამ მხოლოდ ერთხელ გაიჟღერებს იგი ჭეშმარიტად და ამის შემდეგ მოჰყვება ამ ურთიერთობას ბედნიერი და ტკბილი გაგრძელება სიცოცხლის ბოლომდე. ადამიანის სიყვარულის გზა შეიძლება საათის ისრებს შევადაროთ… მაგალითად დიდი ისარი ყოველ საათში ერთხელ ნახულობს პატარა ისარს, ისიც სულ რაღაც ერთი წუთით, რის შემდეგ ისენი კვლავ შორდებიან მომავალ შეხვედრამდე, ოღონდ უკვე სხვა დროს და სხვა ადგილას. ასე გრძელდება წლობით, სანამდე საათი არ დაბერდება, არ დაჟანგდება და ორივე ისარი სამუდამოთ არ გაჩერდება ერთ დროს, ერთ ადგილას და ერთი უკვდავი გრძნობით… სიყვარულით!

დიდიხანი ვიყავი მარტო, ახლა კი მიპოვა სიყვარულმა და ყველაზე ბედნიერ ადამიანად მაქცია ამ ქვეყანაზე! ის ერთი ჩვეულებრივი ქალია, გონება, ენა და გული გადაჯაჭვული აქვს და ერთმანეთს მუშაობაში ხელს არ უშლს. სიტყვები, ანარეკლია მისი ფიქრებისა და გრძნობებისა. და აი, მოვიდა დრო, როცა მას ვინმე უნდა შეყვარებოდა და ეს ვინმე მე აღმოვჩნდი! არვიცი რატომ, მაგრამ მეგონა რომ ამ დღეს მე სამუდამოდ გავჩერდი მასთან ერთად, როგორც საათის ისრები, ერთ დროს და ერთ ადგილზე!

პ.ს. ეს პოსტი საკონკურსოდ დავწერე და თუ მოგეწონებათ არ დაგეზაროთ, გადადით ამ აპლიკაციაში (—>ლინკი<—) ფეისბუქზე, იპოვეთ ლევან გიორგაძე და დამილაიქეთ მადლობელი დაგრჩებით

იცით მე პორშე მყავს, მაქვს სახლი კარიბის კუნძულებზე, რომელსაც ყოველ ზაფხულს ვსტუმრობ საკუთარი თვითმფრინავით და მერე ერთი თვე ვცურავ ჩემი იახტით ოკეანეში… ალბათ პირველივე სიტყვებიდან მიხვდით რომ ეს ტყუილი იყო და მხოლოდ კომპიუტერის მონიტორს თუ დავაჯერებ რომ მართლაც მაქვს ეს ყველაფერი, თორემ კლავიატურაც კი არ მიჯერებს : ) ეს იმ ტყულების კატეგორიას მიეკუთვნება, რომელიც ზიანს არავის აყენებს და უფრო ოცნებაში გადავარდნილი ადამიანის შთაბეჭდილებას ტოვებს, ვიდრე მატყუარა და ბოროტი ადამიანის.

ხანდახან ტყუილით შეიძლება ადამიანს ზიანი მიაყენო, ხანდახან კი პირიქით მას გაუფრთხილდე და მისთვის სასარგებლოთ მოატყუო ან მოიტყუო, თუმცა უმეტეს შემთხვევაში სიმართლე უფრო მომგებიანია, ვიდრე ტყუილი და ამაზე ხშირად მიკამათია რომ, თუნდაც ძალიან გამოუავალ მდგომარეობაში სჯობს სიმართლე თქვა ვიდრე ტყუილი, რომელიც ისევ და ისევ შენ გაგრძნობინებს თავს უხერხულად იმ წუთას და შემდეგ უკვე სამომავლო ურთიერთობაში ამ ადამიანთან, რომელსაც თუნდაც მის სასარგებლოთ უთხარი ტყუილი.

სიმართლეს რაც შეეხება ის უმეტეს შემთხვევაში მწარეა და ამიტომ ადამიანები ერიდებიან მის თქმას და ამის გამო დასახმარებლად ტყუილს მიმართავენ. იმ მომემენტში, როდესაც ადამიანი ატყუებს თავის მოსაუბრეს, მას არასდროს უყურებს თვალებში, ეს რეფლექსია, რომელიც მუდამ ახასიათებს ადამიანს და თავს იჩენს ასეთ მომენტებში. ძალიან ხშირად კითხვის დასმიდან პირველივე წამს ადამიანის სახეზე ამოიკითხავთ იმ პასუხს რომელიც შეესაბამება სინამდვილეს, ასე რომ ყურადღებით იყავით როდესაც სვამთ კითხვას, რომელზეც გინდათ ნამდვილი პასუხი და არა ტყუილი, ეცადეთ პირველივე წამს სახეზე დანახული ემოცია, მიუსადაგოდ შემდეგ ნათქვამი პასუხის ინტონაციას.

არსებობს ერთი საინტერესო მეთოდი, რომლის საშუალებითაც 100%-ით არა, მაგრამ საკმაოდ დიდი გარანტიით რომ, შეძლებთ გაიგოთ თუ როდის გატყუებთ თანამოსაუბრე და როდის არა. პირველ რიგში აუცილებლად მოიფიქრეთ დაახლოებით 10 კითხვა, რომელზეც იცით რომ თქვენი თანამოსაუბრე აუცილებლად გაგცემთ პასუხს “კი”-ს, პარალელურად პასუხებისა დააკვირდით მის გამომეტყველებას, როდესაც ის გეთანხმებათ თქვენს მიერ დასმულ კითხვებზე, 10 კითხვის შემდეგ უსვამთ ერთ ან ორ ისეთ კითხვას, რომელზეც იცით რომ გიპასუხებთ “არა”-ს და აკვირდებთ მისი სახის მიმიკას რომელიც ამდენი “კი”-ს მერე იცვლება “არა”-ზე და აქ აღმოაჩენდ ჭეშმარიტებას, ანუ სამომავლოდ გეცოდინებათ თუ როდის იძახის ის და მისი სახე სიმართლეს და როდის არა, გეცოდინებათ მისი სახის მიმიკა როდესაც ის თანახმაა და როდესაც არა (ზუსტად არ მახსოვს სად წავიკითხე ეს მეთოდი მაგრამ მახსოვს რომ სადღაც ეწერა). ტყუილი ადამიანს ყოველთვის უცვლის სახის მიმიკას, ხმის ტემბრს, საუბრის ინტონაციას, ადამიანი რომელიც იტყუება ყოველთვის დაძაბულია და აფორიაქებული, თუმცა ყველა ადმიანს, ახასიათებთ განსხვავებული რეაქციები, მიმიკები და ჟესტები მაშინ, როდესაც ისინი იტყუებიან, ან თუნდაც რაიმე პასუხს დუმილს ამჯობინებენ, მაგრამ ფაქტია რომ საჭიროა დრო და დაკვირვება რათა შეძლოთ ადამიანის ამოცნობა, ან უბრალოდ იმის გაგება როდის გატყუებთ ეს ადამიანი და როდის არა.

არსებობს ტყუილი ვიღაცის სასიკეთოდ, ტყუილი საკუთარი წარმტებისთვის, ტყუილი რომელიც ბოროტება უფროა, ან ტყუილი როდესაც სხვასაც ატყუბთ და საკუთარ თავსაც იტყუებთ… ეს არასრული სიაა იმ ტყულებისა, რომელიც არსებობს ცხოვრებაში და რომელსაც ადამიანი მინიმუმ ერთხელ მაინც იყენებს თავისი სიცოცხლის მანძილზე, შემდეგ კი როდესაც გამოიჭერენ ტყულში, ისინი იმით იმართლებენ თავს რომ ცხოვრებაში ერთხელ ყველა იტყუება ან ეს ტყვილი ვინმეს ან რამის სასარგებლოთ იყო ნათქვამი, თუმცა სინამდვილეში ყველა მატყუარა მინიმუმ 1% მაინც ეგოისტია და იტყუება საკუთარი კომფორტისთვის, ასეა თუ ისეა ტყუილი ადამიანს ყოველთვის დისკომფორტს უქმნის, რაც დამერწმუნებით რომ სასიამუვნო ნამდვილად არაა.

როდესაც ადამიანი გატყუებს და ამას იგებ ადრე თუ გვიან, რათქმაუნდა ეს ადამიანი შენს თვალში ნდობას კარგავს, თუნდაც მომავალში სულ რომ აღარ მოიტყოს, თქვენ მაინც თავს გრძნობთ მოტყუებულად და იმედგაცრუებულად, თუმცა ეს საბაბი არარის, რომ საყვარელი ადამიანი ერთი ტყუილის გამო, სამუდამოდ ჩამოიშორო და მეორე შანსი არ მისცე ურთიერთობაში, ნუ ეს პირადათ ჩემი აზრია და არვიცი სხვა რამდენად გაიზიარებს ამას, მაგრამ მე ასე ვფრიქრობდი და ახლაც ასე ვფიქრობ, რომ ადამიანმა თუ ერთხელ მოგატყუა, შეიძლება რაღაცა პერიოდი იყო “გაბრაზებული”, მაგრამ თუ დაინახე რომ გულით გთხოვს პატიებას და გეუბნება რომ გამოსწორდება, უნდა მისცე მეორე შანსი, მართალია არის იმის რისკიც რომ ის მეორეჯერაც მოგატყუებთ, თუმცა ამჯერად უფრო ნაკლები შანსია ამისა, რაც მთავარია მეორეჯერ თქვენი მოტყუება უფრო ძნელი იქნება, ვიდრე პირველად, მაგრამ თქვენ მაინც ფხიზლად იყავით და რაც მთავარია დააკვირდით ამ ადამიანს, ეცადეთ უფრო კარგად გაიცნოთ მისი ხასიათი და ა.შ. ეს სამომავლოდ ისევ და ისევ მასთან ურთიერთაობაში დაგეხმარებათ.

ვიცი ახლა ბევრი იტყვის რომ, მატყუარა მაინც მატყუარად დარჩებაო, მაგრამა არც მასეა საქმე, იმიტომ რომ ყველამ კარგად ჩავიხედოთ ჩვენს გულებში და ვკითხოთ საკუთარ თავს… არასოდეს მოგვიტყუებია ახლობელი ადამიანი? თუნდაც უმნიშვნელო ტყუილიც რომ ყოფილიყო? რათქმაუნდა რომ კი! დარწმუნებული ვარ რომ უმრავლესობას ისევ გაუგრძელებია ამ ადამიანთან ურთიერთობა, ზოგმა დღემდეც არიცის რომ მოატყუეთ, ზოგმა გაიგო და გაპატიათ, შეიძლება ზოგიც სამუდამოთ დაკარგეთ, თუმცა ეს თქვენი ბრალი არაარის თუ რათქმაუნდა თქვენი ტყუილის გამო მოიბოდიშეთ და შესთავაზეთ ურთიერთობის განახლება იმ პირობით რომ, აღარ მოატყუებდით სამომავლოდ, ამ შემთხვევაში პრობლემა იმ ადამიანშია, თუმცა არაუშავს დრო ყველაფრის მკურნალია და ადრე თუ გვიან, დამიჯერეთ იმ ადამიანს მაინც შეურიგდებით, იმიტომ რომ ტყუილი მხოლოდ წუთის ამბავია, მეგობრობა კი სამუდამოა… (საკუთარი მაგალითიდან გამომდინარეც ვამბობ ამას)

მოკლედ ის მინდა გითხრათ რომ ტყუილი მტკივნელუია და ამავდროულად რთული სათქმელია, თუმცა იმას ვისაც პატიება შეუძლია უფრო ძლიერია, რადგან ტყუილის თქმაზე რთული ადამიანის პატიებაა და ამ პატიებამ შეიძლება მატყუარა ადამიანი მთლიანად შეცვალოს, მე ამის მჯერა!

კიდევ ბევრი რამე შეიძლება დაიწეროს ტყულზე, თუმცა ამით შემოვიფარგლები, ვეცადე ცოტა ჩემი ცხოვრებიდან ყოფილიყო რაღაც, ცოტაც ზოგადი აზრის ფარგლებში, მაგრამ საბოლოო ჯამში მინდოდა საკუთარი აზრის დაფიქსირება, იმედია გამომივიდა

მულტფილმზე
კინო რუსთაველი წარმოგიდგენთ შალვა რამიშვილისა და სტუდია არტბონუსის ანიმაციური ფილმს: “ბრძოლა ნატვრითვალისთვის”. მხატვარი ზალიკო სულაკაური, მუსიკის ავტორი სალომე – კორკოტაშვილი, პროდუსერები: გია ბაზღაძე, ბაკურ ლაშქარავა და ნუგზარ ასათიანი, სცენარის ავტორი და რეჟისორი – შალვა რამიშვილი. მოქმედება ვითარდება ორი ერთმანეთისგან 1500 წლით დაშორებულ ეპოქაში.

შატილელებს ძველად გააჩნდათ ნატვრისთვალი, რომელსაც ყოველ ახალ წელს ხალხი მშვიდობას შესთხოვდა, რადგან მიაჩნდათ, რომ მშვიდობის არსებობის შემთხვევაში სხვა დანარჩენი თავისით მოვიდოდა. თუმცა ბოროტმა ჯადოქარმა აქაც იჩინა თავი და ნატვრისთვალის ხელში ჩაგდება ცადა. იმისათვის, რომ ეს თვალი ბოროტ გადამთიელს არ ჩაეგდო ხელში, თვით დედაბუნება აღსდგა მის წინააღმდეგ და სოფელი შატილი ზვავით დაფარა.მოქმედება 22–ე საუკუნის შატილში ინაცვლებს, რომელიც ულტრათანამედროვე არქიტექტურის მეგაპოლისია. აქვე ჩნდება მთავარი გმირი გიორგი, რომელსაც ახალი წლის შეხვედრა შატილში, ბებია–ბაბუასთან მოუხდება დედის ავადმყოფობის გამო. მულტფილში შეხვდებით ყველასთვის ნაცნობ და საყვარელ გმირებს, ასევე იქნებიან სრულიად უცნობი გმირები, რომლებიც საკუთარი სიმამაცით დაუპირისპირდებიან ბოროტ ძალას.

განხილვა

23 დეკემბერს გაიმართა პირველი ქართული 3D მულტფილმის პრემიერა კინოთეატრ რუსთაველში, საბედნიეროდ მეც მხვდა წილად პრემიერაზე დასწრება და ამ მულტფილმის ნახვა. მინდა გითხრათ რომ ძალიან კმაყოფილი დავრჩი 3D ეფექტით, ძალიან მომეწონა ქართული ტრადიციების, ისტორიისა და სულის ასე კარგად გაცოცხლება თანამედროვე ანიმაციაში, მუსიკაც საკმაოდ კარგად მოერგო მულტფილმის სიუჟეტს, ერთ-ერთი საუნდტრეკი, სპეციალურად ამ მულტფილმისთვის ჩაწერა სალომე კორკოტაშვილმა.

მულტფილმი საინტერესოდ იწყება, ვითარდება, იკვრება კვანძი და სრულდება! საკმაოდ კარგად არის მულტფიმში იუმორიც გამოყენებული, თქვენ ნახავთ ძალიან საინტერესო ახალ ტექნოლოგიებს, აგრეთვე ძველს მაგრამ უკვე განახლებულს და ძველს რომელიც უცვლელი დარჩა მაგალითისთვის: ხინკლის საჭმელი აპარატი, შეშის ამგროვებელი რობოტი, ლიბერთი ბანკი შატილში და ა.შ.

ცეროდენა და დევი ეს ის ორი პერსონაჟია, რომელიც ამ მულტფილმში გააცოცხლეს  და კიდევ ერთხელ შეგვახსენეს ქართველებს მათი არსებობა ჩვენს საყვარელ ზღაპრებში. ტრადიციულად ნახავთ კეთილი და ბოროტი ძალების ბრძოლას, რომელიც აუცილებლად კეთილის გამარჯვებით მთავრდება, თუმცა საინტერესოა როგორ… ამიტომ უნდა ნახოთ ეს მულტფილმი. აგრეთვე თქვენ ნახავთ 22-ე საუკუნის შატილს, სადაც ქართული კულტურა  და ტრადიციები ცოცხალია და მისი ინტეგრირება თანამედროვებოასთან საკმაოდ რეალისტურად არის გადმოცემული.

ამ მულტფილმის სახით კიდევ  ერთი ნაბიჯი გადაიდგა  ქართულ თანამედროვე მულტიპლიკაციაში და რაც მთავარია 3D ეფექტიც წარმატებულად იქნა გამოყენებული! ერთი სიტყვიტ პირველი ქართული 3D ზღაპარი შედგა!!! აქვე გეტყვით რომ ეს მულტფილმი გათვლილია ნებისმიერი ასაკის ადამიანისთვის, ასე რომ გირჩევთ ყველას წახვიდეთ კინოთეატრ ამირანში ან რუსთაველში და ნახოთ!

პ.ს. დიდი მადლობა თითოეულ იმ ადამიანს რომლებმაც 8 თვის მანძილზე იშრომეს და შექმნეს ეს ზღაპარი!